Dirbach Jan (1829–1892), nauczyciel i poeta górnośląski. Ur. się 18 V w Bralinie (pow. wówczas Syców, dziś Kępno) jako syn rolnika Mateusza, uczęszczał do szkoły w Bralinie, której kierownikiem był stryj jego Jan. Po przygotowaniu dodatkowym przez stryja wstąpił do seminarium nauczycielskiego we Wrocławiu i po jego ukończeniu w r. 1848 został nauczycielem pomocniczym w Uszycach, w r. 1851 w Bodzanowicach, w l. 1856–9 był nauczycielem stałym w Skrońsku, następnie w Biskupicach, a wreszcie w Kościeliskach w pow. Olesno. W Kościeliskach założył sporą szkółkę drzewek. Przeszedł na emeryturę skutkiem choroby 1 X 1892, umarł zaś 9 X w Oleśnie i tam został pochowany. Był uświadomionym Polakiem i za polską naukę po r. 1872 płacił kilkakrotnie kary. Zaczął od pisania »jędrnych bajek«, dziś nieznanych, potem pisał utwory okolicznościowe i religijne, które drukował w »Zwiastunie Górnośląskim« w l. 1869–1871. Wiersze D-a odznaczają się bardziej wyrobioną formą niż któregokolwiek z ówczesnych poetów górnośląskich. Stryj jego, także Jan (1799–1876), ur. 23 VI w Bralinie, ukończył seminarium naucz. we Wrocławiu, służbę nauczycielską zaczął w r. 1819, od r. 1835 był nauczycielem i organistą w Bralinie aż do śmierci 13 X 1876. Poza obowiązkami nauczycielskimi leczył homeopatią; wedle informacji ks. Menzla, proboszcza w Chudobie, ułożył kilka pieśni pogrzebowych, śpiewanych do dziś dnia w Bralinie.

Lompa J., Z Lubszy na Śląsku korespondencja, »Kronika Wiadomości Krajowych i Zagranicznych« 1856, nr 33; Franzkowski Jos., Geschichte der Standesherrschaft, der Stadt und des landrätlichen Kreises Gross-Wartenberg 1912, 422; »Zwiastun Górnośląski« 1869, 266 i 283; Ogrodziński W., Zarys dziejów piśmiennictwa śląsko-polskiego, Katowice 1939; Kroniki szkół, wyciągi metrykalne i informacje p. Stanisława Kutznera z Bralina.

Wincenty Ogrodziński